Przestałam płakać za Arkiem. Przestałam co rano budzić się z dziurą w sercu. Pozostał smutek. Ostatnio zauważyłam też żal. Mieliśmy mieć jakiś kontakt - a nie mamy, mieliśmy wymieniać się opieką nad kotem - a się nie wymieniamy. Niewiedza o tym co słychać u samolotów na lotnisku jest frustrująca... Zaskakujące, że to co kiedyś tak często mnie wkurzało, teraz jest jedną z tych rzeczy, której najbardziej mi brakuje.
Czuję się dobrze, w dużej mierze to zasługa Maćka, który od kwietnia ze mną mieszka. Żałuję, że nie pisałam wcześniej, bo dużo się działo w związku z jego "wprowadzką". Teraz jest już spokojnie - stabilnie, a przyjaźń z Maciek, kolejny raz pokazała mi jak wiele przeszkód i zgrzytów można przetrwać w relacji, gdy się jest otwartym, potrafi ze sobą komunikować i chce działać na korzyść tej relacji. Myślę, że w przyszłości zrobię post poświęcony Maćkowi, bo to jest naprawdę ciekawa postać w moim życiu. Postanowiliśmy nawet, że zrobimy sobie wspólną dziarę ^^
A teraz o nowościach. Zainstalowałam tindera i umawiam się tam z facetami na randki. Nie wiem czy to do końca, zdrowe, ale jakaś część mnie cieszy się, na myśl, że blog wróci do swojej pierwotnej funkcji i będę mogła opisywać wam jak poznaje kolejnych facetów i jak się będą (nie)układać nasze relacje. A więc tak, ogólnie tinder bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Wcześniej korzystałam z aplikacji, na których więcej się czatuje, a spotkania w realu to taka ewentualność, nie koniecznie preferowana przez wszystkich. System gdzie na dzień dobry dostajesz wiadomość "hej spodobałaś mi się, chodźmy dziś wieczorem na drinka" dużo bardziej mi odpowiada. Pozwala też uniknąć takiego zafascynowania samą rozmową, gdzie to zafascynowanie jednocześnie buduje w głowie nieprawdziwy obraz tej drugiej osoby i też samej relacji. Mój system tinderowania wygląda tak, że wchodzę daje kilka lików panom co mają dobry opis, fajne zdjęcie i podróże w zainteresowaniach. No i z tymi co się odezwą zaczynam pisać. Nie mam za dużo czasu na to pisanie (ani chęci) więc dosłownie na zasadzie "kto pierwszy ten lepszy" który się pierwszy będzie chciał umówić z tym się umawiam. Łącznie aktywnie korzystałam z tej aplikacji może tydzień. W tym czasie umówiłam randeczki z czterema Panami, z czego ostatecznie, ostatnią odwołałam, po tym jak moje wcześniejsze "polowania" okazały się nad wyraz satysfakcjonujące.
I już opowiadam o tych polowaniach. Pierwsze spotkanko było z Mateuszem, gościu miał to szczęście, że mieszkamy dość blisko siebie i łatwo było się złapać pomiędzy jakimiś moimi aktywnościami. Bardzo miły facet, jak dla mnie za miły. Na spotkaniu z nim czułam się trochę jakbym była na randce z pięćdziesięciolatkiem, który poza pracą i spotkaniami z kolegami po pracy nie bardzo chce pchać swoje życie w jakąkolwiek stronę. Niestety to ja stałam się jego głównym zainteresowaniem. Diamentem, który może tak bardzo upiększyć jego życie. Dla mnie to zdecydowanie nie jest typ relacji jakiej szukam, więc szybko się z niej wycofałam, chociaż dalej piszemy. Mateusz jest w stanie rzucić dosłownie wszystko jeśli tylko kiwnę palce i o godzinie 23 pójść z buta na koniec miasta aby kupić dla mnie ulubione chipsy. Trochę to straszne (ale wygodne).
Drugi był Andreas. Bardzo fajny chłopak, do tego tancerz. Tańczy jeszcze więcej niż ja, pochodzi z Budapesztu i ogólnie super nam się gada, tańczy, spaceruje. Podziwiam w nim to jak potrafi wykorzystywać swoje kompetencje dla społeczeństwa i jednocześnie czerpać dla siebie z niego profity. Mnie moje lekcje tańca kosztują około 500 ziko miesięcznie, on tańcząc trzy razy więcej robi to za darmo. To zasługa tego, że tańczy już na takim poziomie, że może sam dawać lekcje. Możecie sobie tylko wyobrażać mój zachwyt na myśl, że będę spotykać się z instruktorem tanga argentyńskiego. Do tego bardzo dużo jeździ po świecie i to też za dosłownie psie pieniądze. Wszędzie ma znajomych, przyjaciół, na różnych płaszczyznach współpracuje też z domami kultury (w różnych miejscach na świecie), poświęca swoją pracę dla nich, a jednocześnie dzięki temu może sam się rozwijać, tańczyć, podróżować. Facet jest po prostu mega ogarniaczem i do tego z mega fajnym ciałkiem - miałam przyjemność widzieć go w samych majtkach (i nie myślcie sobie, to nie była żadna erotyczna sytuacja, chłopak potrzebował po prostu szybko się przebrać). Więc generalnie prawie wszystko super. Chłopak mega mi się podobał, ja jemu również, problem zaczął (i jednocześnie zakończył) się na tym, że Andreas na drugim spotkaniu próbował mnie pocałować, a gdy ja zaśmiałam się, że ze mną trzeba najpierw chodzić, to już trzeciego spotkania nie zaproponował. Nawet nie jest mi z tego powodu smutno. Cieszę się, że spotkałam tak ciekawą osobę, na spotkankach (aż dwóch) bawiłam się super, a że szukamy innych rzeczy (nie mogę ręczyć za Andreasa, ale ja zdecydowanie długotrwałej, monogamicznej relacji) - no to trudno - bywa, gramy dalej. Będzie więcej smaczków na bloga.
Trzecia randeczka (i każda kolejna na którą poszłam) była z Czarkiem. Na pierwsze spotkanie umówiliśmy się na spacer. Było bardzo spoczko. Chłopak ma bardzo rozległą wiedzę o świecie (ale to już chyba przestało was zaskakiwać - ja się z innymi nie spotykam) i zajebistą brodę^^. Na duży plus, było to, że pod koniec spotkania zaprosił mnie na koncert, na który wybiera się w weekend, niestety ja miałam już plany. (Znaczy wiecie teraz jak spotykamy się już ponad trzy tygodnie, to wiem, że to było na plus. W tamtym momencie byłam dość mocno zaskoczona, że facet kupuje bilety na koncert dla co by nie było obcej baby). Wydaje się, że podoba mu się mój sposób myślenia (ogólnie wiele moich dość mało popularnych opinii pokrywa się z jego światopoglądem). Na drugie spotkanie zabrał mnie do bardzo fajnej restauracyjki i też było milutko. Więc generalnie relacja się rozwija, chłopak jest zaangażowany (nie wiem czy nie za bardzo), nie wiem czy ja jestem już tak na 100% gotowa wejść w kolejną relację. Z Czarkiem jest też jedna rzecz, która teraz mnie martwi, (a kiedyś była upragnionym podejściem do relacji). A mianowicie: nic sobie nie obiecujemy. Dziś jest fajnie więc jesteśmy razem "konie ciągną", ale jak jutro nam się odwidzi, no to się odwidzi - i ja rozumiem to podejście. Codziennie wybierasz kogoś na nowo, jako tą osobę, której najbardziej pragniesz.
Tylko to zupełnie inaczej brzmi kiedy wymagasz tego od osoby, która już obiecała Ci wspólne FOREVER (zjadłaś ciastko i masz ciastko), a inaczej kiedy jeszcze nie znasz człowieka i nie macie wytworzonej tej nici bliskości. Oprócz entuzjazmu tworzenia "nowego" odczuwam również niepewność. Zdaje się, że to jest duży kawałek do przepracowania.. (Dialog wewnętrzny: albo do przepracowania albo ustalenia czego Ty głupia babo w końcu chcesz. Tak długo pieprzyłaś Arkowi, że nie chcesz być z kimś dlatego, że jakiś czas wcześniej tak sobie obiecałaś ani z obowiązku, a teraz jak masz to pięknie wyłożone na tacy - to nie bierzesz, bo...?)
Nie biorę bo się boję. Boję się, że będę porzucona. Zaangażuję się i koniec końców znów zostanę z niczym albo co gorsza z mojej strony dbanie o relację okaże się tylko iluzją i przy pierwszej lepszej okazji, to wszystko znów będzie niewystarczające.
